පාලුවේ ගොදුර..

තරුණියකි මා ඉදිරිපිට..

අසුනේ තනිව වාඩිවී සිටින..

ගලායයි කොපුල් මත

නිමක් නැති කඳුලු වැල්!..

"ඇයිද නුඹ හඬන්නේ?"

සිතෙයි මට අසන්නට..

කඳුලු වැල් ගලායයි,

කොපුල් ඇගෙ තෙමාගෙන..

අහසදෙස යොමුව ඇත ඇගේ නෙත් අසරනව..

මා මෙන්ම හදවතේ

එක් කොනක තනිකමින්..

ඇය සිටී පීඩිතව..

තවත් එක් ජීවියෙක් ගොදුරුවුනු පාලුවට..

ශෝකයෙන් පිරීගිය ඇගේ නෙත් දකිනකල..

කියන්නට වචනයක් ඈවෙනුවෙන්..

සිතේ සියදහස්වර

එහෙත් ජීවිතය යනු,

"චිත්‍රපටයක් නොවේ Bollywood!!"

මම තවත් නාඳුනන තරුණයෙකි ඇගෙ නෙතට..

 ඇයත් මා මෙන්ම හුදකලා ජීවියෙකි.

සොයුරිය, තනිව නැත නුඹ..

මේ කුරිරු ලොවතුල,

නුඹ, මා මෙන් දහසකුත් සිටිති

ගොදුරුවී තනිකමට..

පිසිනුමැන නුඹේ ඔය කඳුලු කැට..

ඉසිනුමැන සිනාකැන් ලෝකයට..

අපිට තව හෙටක් ඇත අලුතින්ම හිතන්නට..

කොහේ හෝ කෙනෙක් ඇත ආදරය කරන්නට..

කාලයට ඉඩ දෙන්න සියල්ලම විසඳන්න..

පතන්නෙමි දිගාසිරි සොයුරියේ මම නුඹට!!...

~දිවියා~